Openhartig relaas/gedicht van een Marokkaanse vader van drie jongens die zijn vrouw verliest bij de aanslag in Brussel van maart 2016. Het is een eerbetoon aan zijn vrouw, een humanistische boodschap van liefde en medemenselijkheid. Hij moet verder, moet zijn kinderen opvoeden. Kinderen die wraak willen, want ze begrijpen er niets van dat hun moeder er opeens niet meer is. Maar haat en wraak lossen niets op, dan verlaag je je tot degene die deze misdaad heeft begaan. Er staan prachtige zinnen in deze bundel: 'Door te schrijven over liefde kom ik dichter bij je stralende gelaat'. 'Ik ben er voor mijn kinderen. Beschouw me maar als een dode. Een dode die een levensles geeft'. Pocketuitgave; normale druk.